Hin helgu vé

Ég les að Anton Corbijn, sem ég held að sé hvað frægastur fyrir ljósmyndun, ritstörf og leikstjórn tónlistarmyndbanda (t.d. Personal Jesus með DM) sé að leikstýra kvikmynd (sem heitir Control) byggðri á bók Deborah Curtis, Touching From A Distance. Deborah er ekkja Ian Curtis söngvara og textahöfundar Joy Division, en hann stytti sér aldur 18. maí 1980. 

Af þessu tilefni er viðbúið að ungir aðdáendur Joy Division séu fengnir til að covera nokkra helstu klassíkera hljómsveitarinnar þó að afgangar Joy Division, New Order eigi víst að sjá um tónlistina í myndinni. Ég rakst á fyrsta coverið um daginn en það er útgáfa The Killers af Shadow Play. Ég verð að játa að þegar ég hlustaði á þetta þá leið mér allt í einu eins og gömlum manni, það þynntist á mér hárið, og ég skildi í fyrsta skipti röflið í Sverri vini mínum sem aldrei hefur þolað þegar Bítlalög eru coveruð. Shadow Play eins og Joy Division skilaði því frá sér er bara þannig að það er ekki hægt að endurbæta það. Að hlusta á The Killers mjólka dramatíkina og þunglyndið úr laginu er dapurlegt. Mér finnst þetta nálgast helgispjöll, hafandi haft Joy Division og hinn niðurdregna, flogaveika Curtis sem félaga í uppvextinum. Og þarna koma einhverjir ungir andskotar sem ekkert vita um lífið, kunna ekki einu sinni þá list að vera þunglyndir og fremja helgispjöll á snilldarverki ... shit, þetta hljómar eins og ég sé kominn með Geir Waage heilkennið eða það sem verra er; orðinn vinstri –grænn!

Berið saman þessar útgáfur og grátið.

Skrár tengdar þessari bloggfærslu:

• Joy Division - Shadow Play
• The Killers - Shadow Play

Athugasemdir

[Stefán Jónsson (IP-tala skráð) 29.4.2007 kl. 17:47]

já eftir dálitinn aumingjahroll sem um mig fór eftir þessa hlustun verð ég að taka undir þetta, en hef svo sem aldrei skilið þetta hype í kringum The Killers en anyways virkilega intresant próject enga síður og mikil tilhlökkun að fá að skyggnast frekar inní líf þessa mikla meistara....

[Halli Nelson (IP-tala skráð) 30.4.2007 kl. 23:59]

Það sem þú nennir að skrifa um hinar og þessar smágrúbbur þegar þú átt enn eftir að skrifa um hina stórkostlegu menningararfleifð sem súpergrúbban Yellow Dog lætur eftir sig. Ollu hreinlega vatnaskilum í tónlistarsögunni! Í það minnsta water something!